Dökka holan
Stundum dett ég niður í holu, sé þá bara myrkrið svart, malbikið mig allt um lykur, smásteinar, olía út um allt. Svo kemur sólin bjarta hreina, ´ því er ég að kvarta og kveina, klifra upp því vonin eina er mætt á staðinn, hætti að veina.
Höf. Jónína Björg Magnúsdóttir
Um ljóðið
Stundum líður manni vel en stundum bara alls ekki og dettum niður í holu sem oft reynist að komast uppúr. En það birtir alltaf aftur, bara ef að við viljum sjá það.
